Over technologie, bewustzijn en innerlijke afstemming
De laatste tijd merk ik dat ik me steeds vaker laat raken door de mogelijkheden van technologie. Niet als iets dat me verder van mezelf afbrengt, maar juist als iets dat – mits zorgvuldig en bewust gebruikt – kan dienen als hulpmiddel om dichter bij mijn essentie te blijven.
Wat voorafging, was eigenlijk een soort aversie. Een innerlijk verzet. Iets in mij wilde er niets mee te maken hebben — uit bezorgdheid, uit weerstand tegen de snelheid, het gemak, de vervreemding die ik vaak voel bij technologische ontwikkelingen. En misschien juist daarom voelde ik: ik wil dit niet zomaar wegduwen. Want ik geloof dat wanneer we iets automatisch buitensluiten, we vaak ook een deel van onszelf buitensluiten. Dus besloot ik het aan te gaan. Niet om mee te doen met trends, maar om te ervaren. Om mijn oordeel te verzachten door dichter bij het onderwerp te komen.
Zo werk ik de laatste tijd af en toe met AI. Niet als vervanging van mijn eigen stem, maar als een speelse spiegel. Een ruimte waarin ik mijn woorden mag neerleggen, en waar soms iets terugkomt wat me verrast. Wat mijn blik opent. Wat me uitnodigt om mijn eigen gedachten of gevoelens vanuit een ander perspectief te bekijken.
En dat voedt mijn proces. Het helpt me om mijn woorden met nog meer zorg en helderheid te delen.
Tegelijk blijf ik kritisch. Want ik weet dat deze technologie ook een ecologische impact heeft. Dat het energie en water vraagt. Dat het verslavend kan zijn. En dat het, net als zoveel andere dingen, makkelijk gebruikt kan worden als afleiding in plaats van verbinding. Dus ik blijf telkens opnieuw voelen: wat klopt er voor mij? Wat dient het leven, de eenvoud, de verbondenheid?
Wat me hierbij nog het meeste bezighoudt, is niet zozeer de technologie op zich, maar de manier waarop we er als mens mee omgaan. Ik zie een patroon dat veel dieper gaat dan dit ene onderwerp. Een neiging om telkens opnieuw in extremen te schieten: pro of contra. Goed of fout. Dit dieet is het beste, die levenswijze de enige juiste. Deze gevoelens zijn welkom, de andere moeten weg. Deze religie is zuiver, die is verloren. Dit is ‘awake’ gedrag, de rest is aan het slaapwandelen.
En net dat zwart-wit denken is, naar mijn gevoel, vaak even gevaarlijk en vervuilend als de dingen waar we zogezegd tegen strijden. Het sluit af. Het scheidt. Het zet muren neer waar misschien bruggen nodig zijn. En het maakt ons blind voor het feit dat alles met alles verbonden is — ook binnenin onszelf.
Ik word er soms een beetje verdrietig van. En ik wil erover waken om zelf niet onbewust mee te stappen in een valkuil van oordelen en polariseren. Ook dat vraagt waakzaamheid, zachtheid en eerlijkheid. Want het is menselijk om te willen kiezen, om controle te zoeken, om te willen weten wat goed is en wat fout. Maar het leven laat zich zelden zo eenvoudig in hokjes duwen.
Misschien is dat wel de essentie van deze tijd: leren dansen tussen uitersten. Tussen vooruitgang en vertraging. Tussen mens en machine. Tussen weten en niet-weten.
En telkens opnieuw thuiskomen in wat echt is. In het midden. In het voelen. In het durven blijven bij de complexiteit van het bestaan — zonder het plat te slaan tot een standpunt.
Deze blog schrijven is voor mij ook een oefening in transparantie. Een poging om woorden te geven aan wat er leeft, ook als het nog niet helemaal afgerond of helder is. Omdat ik voel dat net dát ruimte schept. Voor verbinding. Voor nuance. Voor mens-zijn in zijn volle gelaagdheid.
Misschien voel jij ook de uitnodiging om anders te kijken…
Om niet te moeten kiezen tussen technologie of spiritualiteit, tussen voelen of denken, tussen oud en nieuw. Maar om je eigen weg te vinden in het midden. In alle eenvoud én vanuit afstemming.
Vanuit diezelfde intentie creëer ik mijn online aanbod. Niet om de antwoorden aan te reiken, maar om ruimte te bieden waarin je jouw eigen antwoorden kunt terugvinden. In alle zachtheid, openheid en vertraging die daarbij hoort.
KLIK HIER om er even vrijblijvend tussen te snuffelen
Voel je welkom — met alles wat je wel of (nog) niet weet.
We hoeven het niet helemaal alleen te doen.
Alleen zo bewust mogelijk, als het even kan.