Draag jij bij aan het verspreiden van liefde of van angst?
Heb je al eens écht stilgestaan bij die vraag?
Waarschijnlijk is je eerste reactie: natuurlijk kies ik voor liefde.
Je verlangt er waarschijnlijk ook naar — om liefde te ontvangen, te delen, te zijn.
Maar… doe je dat ook echt?
Draagt wat je zegt, doet, denkt, voelt — en dus voedt — bij aan het lichter, zachter, zuiverder maken van je omgeving?
Zie je de schoonheid in en om je heen?
Durf je die ook te benoemen, te waarderen, te laten openbloeien?
Of laat je je afremmen door de schaduwen die je aandacht stelen?
Laat je de ander, jezelf, je dagelijkse bezigheden, je lijf écht voelen dat je hen waardeert,
dat je er graag het beste van maakt — samen?
Of strooien klagen, oordeel, roddel, beter willen zijn, meer willen hebben… roet in het eten?
Wat je bespreekt met anderen, deelt op social media, of fluistert tegen jezelf —
draagt dat bij aan meer verbinding, groei, rust, vrede, liefde?
Of vergroot het (onbewust) de strijd en polarisering — in je hoofd of in de wereld om je heen?
Maak je tijd en ruimte om te voelen?
Om te kiezen of je emoties mag doorvoelen, bestrijden, voeden of zachtjes laten voorbijgaan?
Luister je écht naar je lijf, de fluisteringen van je ziel, de ander?
Hoor je wat ze je willen vertellen — net als de omstandigheden die je nu op je pad ontmoet?
Die kunnen helpen groeien… of je nog dieper doen geloven dat het slecht gesteld is — met jou, of met de wereld.
Vul jij je tijd met wat je hart en ziel verrijkt?
Of laat je je aandacht verdelen over duizend kleine afleidingen?
Brengen nieuws en sociale media je vaker frustratie dan vreugde?
Zie je de liefde in de daden van de ander — en durf je die ook te ontvangen?
Of voelt het veiliger om te blijven schuilen achter oude wonden?
Misschien voel je weerstand terwijl je dit leest.
Misschien hoor je stemmetjes die zeggen: ja maar, in mijn situatie is dat anders.
De vraag is: is dat echt zo?
Voel je méér rust, vrede, begrip, liefde… als je ten strijde trekt?
Of is de voldoening maar kort — en blijft er daarna vooral puin om op te ruimen?
Dit thema houdt me al een hele tijd bezig.
Eerlijk: het was één van de pijnlijkste spiegels waarin ik ooit heb gekeken.
Maar het gaf me geen vluchtroute meer — en daar ben ik intussen dankbaar om.
Het werd het begin van rouw, van verwerking van wat er niet eerder kon worden gezien, gevoeld of gehoord.
Tegelijkertijd opende het een deur naar vrijheid.
Naar diepe verbinding — met mezelf, met het leven, en met alles en iedereen die mijn pad kruist.
De verantwoordelijkheid die bij gevoeligheid hoort,
is dat je vroeg of laat stopt met zwelgen in wat pijn doet,
dat je geen excuses meer zoekt om onbewuste reacties te verantwoorden,
en leert spelen met de kaarten die je in handen hebt.
Bewust leven vraagt de bereidheid om niet langer op automatische piloot te gaan.
Maar het schenkt je iets kostbaars:
vrede —
wanneer je beseft dat jij écht kan bijdragen
aan een lichter, liefdevoller leefklimaat voor jezelf en de wereld om je heen.
Voel je dat je hier graag wat extra ondersteuning in wil?
Om met meer zachtheid te kijken naar wat er nú al is,
en van daaruit de deur weer verder te openen naar bewuster kiezen —
in hoe je reageert, voelt en handelt in je leven?
Op zaterdag 15 november is er de workshop Zenzijn,
die je heel wat praktische tools en inspiratie aanreikt om meer rust en helderheid te ervaren.
Daarnaast geven de online cursussen je een stevige dosis steun voor thuis,
en ben je uiteraard ook altijd welkom voor een moment van individuele begeleiding