Hoe vrij voel jij je?
Voel jij je zo vrij als een vogel?
Om te zijn wie je bent,
te leven zoals het bij je past,
bewust te kiezen voor waar je hart van gaat zingen,
te genieten van je leven,
ongeacht de omstandigheden?
Een roep naar vrijheid
Het lijkt intussen een eeuwigheid geleden dat ik als 24-jarige jonge vrouw dit kleine gedichtje schreef, tijdens een intuïtieve opdracht in mijn specialisatie als relaxatietherapeute:
Vrij als een vogel,
vliegen naar de zon,
bevrijd van alle zorgen,
als dat toch maar eens kon…
Als ik eraan terugdenk, voel ik nog steeds het diepe verdriet,
de zwaarte, het beklemmende gevoel van gevangen te zitten in mijn eigen leven.
En daaronder: het schuldgevoel en de schaamte.
Want ik had toch alles?
Een goedbetalende job, een dak boven mijn hoofd, een partner, een goede gezondheid…
Ik had toch alles?
Waarom was er dan toch die zwaarte?
Dat verpletterende gewicht op mijn schouders,
de berg onverwerkte emoties en spanningen in mijn rugzak –
lichamelijk, emotioneel, energetisch en mentaal.
Ze hielden me klein,
benamen me de adem.
Toch hield ik ze bij.
Uit onwetendheid, onkunde, gebrek aan ervaring.
Omdat ik niet wist dat er een alternatief bestond.
Soms zijn de dingen niet wat ze lijken
Ik maakte er een queeste van om “sterk” te blijven,
de pijn van anderen mee te dragen,
en tussendoor zelf net genoeg adem te happen
om daarna weer verder te kunnen — zoals altijd.
Het duurde nog jaren voordat ik besefte
hoeveel maskers ik droeg en rolletjes ik speelde,
hoe hoog de muren waren die ik om me heen had gebouwd.
Ik hield mijn hart gedeeltelijk op slot
en droeg in stilte een innerlijke tijdbom van opgekropte emoties.
Ik lag onder mijn eigen sloef,
gevangen in een overactief brein dat alles wilde begrijpen en controleren,
om maar niet te falen.
Een rad voor de ogen
Mijn ego — een meesterlijke manipulator —
strooide zand in mijn ogen en hield me bezig met kruimels,
zodat ik bleef geloven dat ik “het brave meisje” moest zijn.
De helper, de sterke, degene op wie anderen konden rekenen.
Een volhouder, no matter what.
De eerste barsten in het harnas
Langzaam, heel langzaam, begon er iets in mij te verschuiven.
Ik leerde weer ontspannen en stress ontladen —
voorzichtig, laag na laag,
wanneer de omstandigheden het toelieten.
Het voelen werd meer toegelaten,
stap voor stap,
soms maar heel even,
en enkel wanneer het veilig genoeg leek.
Inzichten verschenen als kostbare steentjes op mijn pad,
maar ik gebruikte ze onbewust nog vaak tegen mezelf.
“Je weet dit toch al, Jana… waarom lukt het nog niet?”
Een web in mijn hoofd
Als ik aan die periode terugdenk,
voel ik hoe gevangen ik zat in mijn hoofd,
met een innerlijke stem die streng en oordelend was —
soms vermomd als begripvol:
“Je bent gewoon heel gevoelig.”
“Het is ook allemaal niet zo makkelijk.”
“Je staat er alleen voor.”
“Niemand begrijpt jou echt.”
Maar ook dat was een vorm van bescherming.
Een manier om niet nog dieper te hoeven voelen,
om mijn hart nog even dicht te houden.
De illusie van controle
En ook al kende ik intussen talloze technieken en methodieken
om stress te verminderen en emoties te verwerken,
ze bleken geen garantie voor echte bevrijding.
Soms wekten ze zelfs de illusie
dat ik harder moest werken aan mezelf,
nog meer moest begrijpen,
nog dieper moest graven of hoger moest vliegen om vrij te kunnen zijn…
Op sommige momenten was ik meer bezig met de methodiek zelf
dan met het leven dat zich intussen voor me ontvouwde.
En daardoor raakte ik soms nog verder verwijderd van de eenvoud,
van de zachtheid,
van het pure voelen dat eigenlijk altijd al in me aanwezig was.
De echte bevrijding ontluikt
Ik begon te beseffen dat het er niet om ging
het NU te willen veranderen of verbeteren,
maar om het te durven ontmoeten.
Om te mogen en willen voelen, zien, ZIJN,
zonder de hulpmiddelen te gebruiken als trucjes
om iets weg te moffelen of te overstijgen.
Daar, in dat eenvoudige aanwezig zijn —
zonder verzet, zonder streven —
ligt de echte sleutel tot rust, vrede en vrijheid.
Landen als basis voor echte vrijheid
Niet langer vluchten in een eeuwig ‘werken aan jezelf’,
maar zachtjes afdalen,
doorleven,
aanwezig blijven
met alles wat er is.
Vanuit die warme, diepe aanwezigheid
begon ik langzaam te ervaren
dat de kracht waar ik naar zocht
nooit verdwenen was.
Ze had gewoon gewacht
tot ik er weer contact mee durfde maken.
Het drong tot me door
dat ik niet bevrijd hoefde te worden van het leven,
maar van de overtuigingen die ik zélf was gaan geloven.
Dat echte vrijheid niet komt door te vechten, vluchten of presteren,
maar door stil te vallen.
Door te durven voelen wat er is,
zonder oordeel,
zonder haast.
In vertrouwen…
Vrij als een vogel
En telkens wanneer ik dat doe,
voel ik dat er iets in mij open gaat.
Alsof mijn ziel even diep kan ademhalen.
Vrij als een vogel —
niet omdat de wereld veranderd is,
maar omdat ik mezelf eindelijk toesta
om te zijn wie ik werkelijk ben.
Wil ook jij je vleugels nog wat meer spreiden?
Ben jij ook klaar om de vrijheid van je zijn weer dieper te herinneren en beléven?
Ontdek hier de leuke, laagdrempelige ” zen-zijn” activiteiten: KLIK HIER
Of kom je eigen lijf wat dieper en ontspannen ervaren tijdens de MELTintroductie.
Hou je van ontspannende pianomuziek?
Dan is het betoverende optreden van Koen Snyers op 28 november in de paterskerk van Oud-Rekem, misschien net dat vleugje wind onder je vleugels waar je nood aan hebt.