In je lijf aanwezig zijn…
Voor veel mensen klinkt het als een vreemde uitspraak.
“Hoe kan ik anders dan in mijn lijf zitten?” denk je misschien terwijl je dit leest.
Heel eerlijk? Vroeger zou ik dat waarschijnlijk ook gedacht hebben.
Tot ik – ondertussen zo’n twintig jaar geleden – voor het eerst écht mocht ervaren hoe weinig bewust ik eigenlijk nog steeds aanwezig was in mijn lichaam.
Leven in het hoofd
Mijn leven speelde zich toen grotendeels af in mijn hoofd.
Een wetenschappelijke, universitaire opleiding had me getraind om te denken, analyseren en begrijpen. Tegelijk worstelde ik met overweldigende emoties en een extreme gevoeligheid waar ik geen weg mee wist.
De vlucht naar mijn hoofd voelde logisch.
Rust proberen afdwingen door te controleren, te verklaren, te snappen.
Wat ik niet doorhad, was dat ik stilaan in een vicieuze cirkel belandde.
Hoe meer ik in mijn hoofd leefde, hoe minder contact ik voelde met mijn lichaam.
Alleen voelen wanneer het niet meer ging
Mijn lijf merkte ik vooral op wanneer het pijn deed of volledig uitgeput was.
En zelfs dan was de strategie vaak: doorgaan tot je het niet meer voelt.
Op dezelfde manier ging ik lange tijd om met mijn gevoelens.
Onaangenaam? Lastig? Niet welkom?
Dan onderdrukken we dat toch gewoon, of we plakken er een glimlach overheen.
Probleem opgelost.
Niet dus.
De eerste keer écht landen
De eerste keer dat iemand me écht liet voelen wat het verschil is tussen in je hoofd leven en bewust aanwezig zijn in je lijf, staat in mijn geheugen gegrift.
Het voelde als landen.
Dat moment kwam trouwens niet zomaar.
Ik had al heel wat technieken verkend, methodes uitgeprobeerd, cursussen gevolgd om lichaam en geest meer in harmonie te brengen. Het was geen verhaal van de ene dag op de andere.
Jaren van zoeken en rondsnuffelen
En toch…
Het kostte me nog heel wat extra jaren en rondsnuffelen tussen allerlei technieken en methoden
vooraleer ik die landing ook écht kon maken, voelen
én inzetten op momenten dat ik het nodig had.
Wat ik intussen heb geleerd,
is dat landen geen eindpunt is.
Net zoals vogels het landen nodig hebben om opnieuw te kunnen vliegen,
hebben wij het zakken in ons lichaam nodig
om vrijer te kunnen bewegen, voelen en leven.
Wat MELT voor mij had kunnen betekenen
Achteraf denk ik wel eens:
als ik toen al kennisgemaakt had met MELT,
dan was mijn weg terug naar mijn lichaam waarschijnlijk zoveel milder geweest.
Zonder al die omwegen.
Zonder het jarenlange zoeken naar iets dat eigenlijk al die tijd recht onder mijn neus lag.
Precies daarom ligt deze zachte methode me zo na aan het hart.
Waarom ik dit vandaag deel
Nee, ik heb MELT niet zelf uitgevonden.
En nee, ik heb daar geen enkele verdienste aan.
Maar ik gun anderen wat ik mezelf toen zo hard had toegewenst:
een veilige, milde manier om weer te landen in je lijf.
Zonder forceren.
Zonder iets te moeten fixen.
Alleen maar aanwezig zijn.
En van daaruit mag je lichaam zelf weer herinneren hoe ontspanning, herstel en balans van nature ontstaan.
Een zachte uitnodiging
Wil jij jezelf dat ook gunnen?
Even pauze nemen van het excessieve denken.
Weer vrede sluiten met je lichaam.
Ontdekken dat je niet alleen je lijf beter kan leren voelen,
maar ook diepere lagen van rust en innerlijke vrede in jezelf kan ervaren.
Je kan hier alvast een eerste, zachte kennismaking mee beleven tijdens de
MELT-introductie op donderdag 29 januari om 19.30 u. Lees hier meer
In alle rust laat ik je ervaren hoe je via zachte massage van het fascia- of bindweefsel
kan afdalen uit de ivoren toren van je hoofd…
en weer thuiskomen in je lijf