Het kind dat met het badwater wordt weggegooid
Soms vraag ik me af hoeveel kinderen er intussen al met het badwater zijn weggegooid.
Als ze allemaal weer naast ons zouden staan — levend en volwassen — zouden we misschien een extra planeet nodig hebben om ze te huisvesten.
De reflex van verzet
Het valt me op hoe snel de reflex soms wil overnemen:
de reflex van verzet, van voor of tegen zijn, van een teleurstelling voelen en meteen de stop eruit trekken.
Alsof het water dat troebel werd automatisch betekent dat ook het kind geen bestaansrecht meer heeft.
En ja, soms ís het water niet zuiver.
Soms sluipen er onzuiverheden in.
Soms worden idealen vermengd met ego.
Soms ontspoort leiderschap.
Soms worden mensen op een voetstuk geplaatst waar ze zelf niet eens om vroegen — of waar ze stiekem toch een beetje van begonnen te houden.
Dat is niet handig en soms zelfs gevaarlijk… maar wel menselijk.
Het kind laten blijven
Wat als we zouden durven erkennen dat het water verversing nodig heeft, zonder daarom het kind weg te gooien?
Wat als we het water laten weglopen, het bad schoonmaken, nieuw warm water laten instromen — en het kind ondertussen zacht afdrogen?
Zonder verwijten.
Zonder ontkenning.
Zonder schuldinductie.
Zonder strijdlust die vooral nog meer modder opspat.
Teleurstelling en menselijke patronen
Ik zie het de laatste tijd opnieuw gebeuren:
mensen die teleurgesteld zijn in de “nieuwe spiritualiteit”, in leraren, in begeleiders, in bewegingen die ooit hoopvol aanvoelden.
En ik begrijp die teleurstelling. Echt.
Want wanneer iets waarin je geloofde barsten vertoont, doet dat pijn.
Wanneer een afgod van zijn voetstuk valt — ook al is hij daar misschien nooit zelf opgeklommen — raakt dat aan vertrouwen.
Maar zelden is het het kind zelf dat de vervuiling veroorzaakt.
Het zijn de wisselwerkingen, de projecties, het weggeven van eigen kracht, het zich laten verleiden door erkenning.
Het dunne spanningsveld tussen dienstbaarheid en identificatie met een rol.
Persoonlijke reflectie
Dat spanningsveld raakt me persoonlijk, omdat ik zelf ook stappen zet in ondersteuning, in bewustzijnswerk, in het delen van wat door mij heen wil stromen.
En ik weet hoe subtiel het kan zijn: hoe oude patronen, gemiste erkenning en overlevingsmechanismen soms fluisteren op de achtergrond, hoe dun de grens kan zijn tussen zuiver delen en je onbewust laten voeden door de waardering van de ander.
Die eerlijkheid naar mezelf toe voelt voor mij als een anker.
Niet om mezelf klein te houden, maar om mens te blijven.
Gezamenlijke verantwoordelijkheid
Misschien is dat waar het uiteindelijk om gaat:
niet om alles rimpelvrij en perfect te houden,
niet om elke vorm van vervuiling uit te bannen,
maar om samen verantwoordelijkheid te nemen voor het verversen.
Om te erkennen dat stof zich opnieuw zal neerleggen.
Dat macht kan vertekenen.
Dat succes kan verblinden.
Dat idealen kunnen verharden.
Het zijn geen redenen om alles af te breken.
Het zijn uitnodigingen om bewuster te worden.
Kinderziektes horen erbij
Ook in religies gebeurde het.
Ook in wetenschap.
Ook in culturele tradities.
Ook in financiële systemen.
Telkens weer zien we dezelfde beweging: iets groeit, krijgt vorm, krijgt invloed — en vroeg of laat sluipen er schaduwen binnen.
De kinderziektes horen erbij.
Ze zijn geen bewijs dat het kind waardeloos is.
Het zijn groeipijnen.
Een milde houding
Wat als we zouden leren om teleurstelling te dragen zonder te vernietigen?
Wat als we onze frustratie kunnen voelen zonder meteen een steen te werpen?
Wat als we onszelf eerlijk durven afvragen of die steen in onze hand wel aan ons is om te gooien?
Misschien zouden we dan milder kunnen worden:
voor onszelf, voor elkaar, en voor het kind in alles en iedereen dat zo graag wil opgroeien tot een volwassen geschenk dat deze wereld nog rijker maakt.
De terugkerende beweging
Misschien zouden we dan leren dat zuiverheid geen statische toestand is, maar een voortdurende beweging van terugkeren, van bijstellen, van opnieuw afstemmen.
Het kind hoeft niet weg.
Het water mag ververst worden.
En wij mogen onderweg leren. Samen…
Dansend met de schaduwen, het licht nog krachtiger laten stralen.