Een stem die eindelijk mag klinken
Een reflectie op jaren van voelen, dragen en loslaten.
Over lang aan de zijlijn staan van je eigen leven, over oude loyaliteiten die we meedragen, en over het vermogen om nu — stap voor stap — volledig te mogen ontvangen, voelen en zijn.
Terwijl je leest, nodig ik je uit zacht te blijven bij wat resoneert in jou. Zonder oordeel, zonder dat je iets hoeft op te lossen.
Voel de woorden, de stilte ertussen, en merk wat ze in jou wakker maken.
Ze was verlamd
Ze was verlamd, bevroren, niet in staat om te bewegen of spreken…
Terwijl het diep in haar schreeuwde om gehoord te worden en in beweging te mogen komen.
Om te mogen ontvangen.
Te mogen voelen.
Te mogen genieten van de kleine dingen van het leven…
Zonder die bazige stem in haar hoofd die haar telkens weer terugfloot en herinnerde aan haar plek… klein, weinig ruimte en aandacht vragend, stil, braaf, bijna onzichtbaar behalve als het uitdrukkelijk van haar werd gevraagd om zichtbaar te zijn.
Aan de zijlijn
Jaren overleefde ze aan de zijlijn van haar eigen leven. Hoofdrollen spelend in dat van anderen.
De heldin, de redster, de lerares, verzorgster, trooster, ontvankelijke, behulpzame, vredestichtster, bemiddelaar, rechtvaardige rechter of stille leidende kracht op de achtergrond.
Ze leefde op als ze anderen kon laten stralen, als ze hen tot rust zag komen en meer in vrede met zichzelf, de ander en het leven.
Al die tijd bleef het heel erg stil heel diep van binnen.
Bevroren tranen
In die kernlaag van bevroren tranen en verlangens, die al zolang op de achtergrond stonden, dat ze in de vergeethoek terecht waren gekomen en nog amper werden opgemerkt.
Onrechtstreeks kwam er een kreet van diep vanbinnen aan de oppervlakte:
Vermomd als een steek van jaloezie als een ander stralend succes ervaart en onbevreesd grenzen verlegt..
Verstopt achter een zweem van nostalgie of gemis als ze getuige is van een liefdevol tafereel bij anderen.
Als dubbele bodem onder de ontembare drang om er steeds weer voor anderen te zijn en veel meer te dragen dan wat voor haar schouders bedoeld was.
Verborgen in de diepe vermoeidheid en de verdrietige ondertoon die soms uit het niets hun kop opsteken in haar leven.
Voelbaar en zichtbaar in de spanningen, verkrampingen en de kreten van ontsteking in haar hele lijf…
Het sprekende lijf
De zwaarte die rust op haar schouders, de kromming van haar rug, die beiden gebukt gaan onder het gewicht dat ze al veel te lang met haar meesleurt en dat eigenlijk niet eens het hare was om te dragen.
De spanning in haar keel of het verstommen van haar stem, die zoveel onuitgesproken woorden en emoties heeft ingeslikt al die jaren.
De verstijving in haar onderrug, die haar bekken uit balans en onstabiel maakt waardoor ze regelmatig wankelt.
De pijn in haar knieën , die eigenlijk niet langer zomaar willen buigen.
De spanning en ontstekingen in haar voeten, die de grond maar lichtjes mogen raken, uit angst dat ze niet snel genoeg kan wegrennen als het gevaar haar op de hielen zit…
Zoveel onzichtbare signalen codetaal, die wacht op een oplettend oog en een hart dat klaar is om weer helemaal te openen om vertaald te worden en weer groen licht te geven om te LEVEN.
Groen licht om te leven
Niet later maar NU.
Niet als alle voorwaarden voldaan zijn en iedereen gered of op het droge, voordat ze uit de schaduw van haar verleden en dat van zoveel anderen die ze beschermde mag stappen.
Bereid om dat koordje van loyaliteit door te knippen… en misschien wel de eerste gelukkige mens op aarde te mogen zijn.
Ondanks alle schoonheidsfoutjes, onbereikte doelen, mislukte pogingen en onvolwassen eigenschappen,…
In goede en slechte tijden zichzelf het licht weer in haar ogen kunnen gunnen en de schaduw niet langer dragen als een boetekleed, dat pas afgeworpen mag worden als de staat van perfectie bereikt werd.
Puur als een baby
Als een kind, een pasgeboren baby, onbevoordeeld, open en dankbaar het leven ontvangen en proeven en onderzoeken.
Als een compassierijke vrouw, die haar eigen stormen doorleefd heeft en ondanks en misschien dankzij deze confrontaties onvoorwaardelijk is kunnen gaan liefhebben.
Niet perfect.
Wel oprecht, puur, zuiver en dankbaar,
Niet langer behoefte hebben aan oordeel en vergelijking,
Omdat het verlangen om het leven ten volle te ontvangen, doorleven, delen, proeven, experimenteren en te laten floreren zoveel groter is geworden dan haar angst om er niet bij te horen of verstoten te worden door de oude tijdsgeest. Die soms ook maar gewoon bang is voor wat nog niet echt gekend is.
Verlangen dat ruimte schept
Misschien voel jij NU na het lezen van deze woorden het verlangen om even wat dieper en bewust te ademen. En zo te voelen wat er in jou resoneert. Wat wil er in jouw leven nog meer erkend en geleefd worden? Hoe zou het voelen als je er nu op dit moment voor zou mogen en kunnen kiezen om jezelf toe te staan het licht van binnen weer helderder te zien.