Acceptatie en rouw gaan hand in hand
Misschien is acceptatie wel eenvoudigers dan we vaak denken.
Rouwen als kracht
Misschien is het simpelweg dit:
ten volle mogen rouwen om wat er nooit was,
om wat er wél was maar anders had mogen zijn,
om wat er nooit meer zal komen.
Niet vluchtig, niet half, niet terwijl we onszelf ondertussen proberen te overtuigen dat het leven nu eenmaal verdergaat. De kunst ligt in werkelijk te blijven bij wat pijn doet, bij wat je mist of hoopte en nog ergens zachtjes in je na-echoot.
Wat je hoofd niet kan begrijpen weet je lijf al lang
En misschien heeft dat rouwen niet eens zoveel te maken met analyseren, begrijpen of verklaren. Het vraagt niet om onmiddellijke veranderingen, inzichten of oplossingen.
Misschien gaat het veel meer over het vermogen om liefdevol nabij te blijven bij wat diep vanbinnen nog wacht om erkend te worden. Over aanwezig blijven bij dat stille stukje in ons dat ooit geraakt werd.
Het stuk dat zolang heeft gedragen wat eigenlijk te zwaar was om alleen te moeten dragen.
Wat nooit helemaal beweend mocht worden, blijft vaak in ons rondcirkelen.
Het trekt zachtjes aan ons, soms bijna onmerkbaar, soms zo sterk dat het ons hele innerlijke landschap blijft kleuren, alsof een deel van ons nog steeds wacht tot wat er nooit kwam zich alsnog aandient.
Jezelf nabij zijn
Wanneer we onszelf toestaan om werkelijk te rouwen, zonder tijdschema en zonder druk om er iets mee te moeten doen, kan er langzaam iets beginnen verschuiven.
Je hoeft niets te sturen of op te lossen!
Verdriet heeft zijn eigen wijsheid, zijn eigen tempo. Het proces van rouwen kan een beweging op gang brengen die zich dieper voltrekt dan ons denken kan begrijpen.
Laag na laag kan er iets verzachten, iets integreren, iets zijn plaats beginnen vinden.
Verlichting
Ook ons lichaam krijgt dan de kans om stilaan los te laten wat het zo lang heeft meegedragen. Herinneringen die ooit zo zwaar op ons systeem drukten hoeven niet langer telkens opnieuw door ons heen trekken. Ze verdwijnen niet uit ons verhaal, maar ze hoeven onze levenskracht niet langer te ondermijnen of onze energie te blijven opslokken.
Ze mogen eindelijk een plek krijgen.
En vaak gebeurt het dan heel zachtjes, bijna onmerkbaar, dat wat ons zo lang in de ban hield ons begint los te laten.
Niet omdat we het achter ons gelaten hebben.
Niet omdat we er “overheen” zijn.
Maar omdat het eindelijk helemaal gezien, gevoeld en beweend mocht worden.
Bevrijding
En in de ruimte die dan langzaam ontstaat, alsof er ergens diep vanbinnen een venster openwaait, wordt het weer mogelijk om vrijer te ademen.
Het leven kan opnieuw door ons heen stromen. Het is weer mogelijk om met een hart dat misschien nog altijd littekens draagt maar ook ruimer en zachter geworden is, ons leven weer verder te mogen doorleven.