Vernieuwing komt van binnenuit.
Misschien herken ook jij dit wel…
Dat bepaalde manieren waarop je jezelf dacht te kennen,
hoe je reageert,
hoe je spreekt,
hoe je je toont naar de buitenwereld,
plots minder vanzelfsprekend beginnen te voelen.
Alsof iets wat zo lang bij je hoorde
niet meer helemaal op je lijf geschreven is.
Misschien ook dingen die anderen met jou associëren:
karaktertrekken,
patronen,
manieren van aanwezig zijn,
die ooit klopten of nodig waren of ‘gewoon geworden’ zijn door de jaren heen.
En opeens voel je hoe daar iets in begint af te brokkelen.
Heel subtiel misschien en tegelijk heel reëel.
Zelfs niet zozeer omdat je beslist dat het anders moet, maar omdat je merkt dat het steeds onnatuurlijker voelt en steeds minder mogelijk wordt om het nog vast te houden zoals vroeger.
Soms kan dat verwarrend zijn.
Alsof je even niet meer weet wie je bent
als je dat oude niet meer helemaal bent
en het nieuwe zich ook nog niet duidelijk toont.
Misschien merk je dan hoe snel je geneigd bent om terug te grijpen naar wat je kent:
om iets te fixen,
om terug grip te krijgen,
om te worden wie je denkt dat je moet zijn
of om te blijven tonen wat herkenbaar is voor de buitenwereld.
Maar wat als je focus heel langzaam mag verschuiven?
Weg van dat moeten,
weg van dat zoeken naar houvast of bevestiging,
en meer richting een nieuwsgierig voelen
naar wat er onder al die lagen
weer een beetje zuurstof krijgt.
Iets puurder misschien dan wat je ooit kende.
Kwetsbaar en fragiel
en tegelijk gedragen door een soort stille oerkracht.
Iets wat niet langer ingehouden hoeft te worden,
wat zich heel voorzichtig wil openen,
zonder dat jij het moet sturen of vormgeven.
Alsof er iets in jou zit dat niet gemaakt moet worden, maar eerder herkend en ruimte mag krijgen om te ademen.
Zoals een vlinder die langzaam ontdekt
dat ze vleugels heeft en kan vliegen.
Misschien herken je deze roerselen ook in jezelf.
Zoals weeën zich aandienen om een geboorte op gang te brengen,
zo voel je misschien ook de aankondiging
van iets in jou dat zich wil tonen.
Iets wat er altijd al was,
en nu rijper wordt
om zichtbaar te worden
en uit te stralen naar buiten.
Je hoeft deze transformatie niet alleen te doorworstelen.
Zoals er bij een bevalling een vroedvrouw aanwezig is,
kan het ook hier helpend zijn
dat er iemand met je meewandelt.
Iemand die je helpt herinneren,
die naast je blijft staan wanneer het oude weer aan je trekt
en je zacht uitnodigt om te blijven bij wat zich aandient en zo graag het levenslicht wil zien.
Als je voelt dat je daar graag wat ondersteuning bij wil,
wandel ik graag een stukje met je mee,
op een zachte manier die ruimte schept.
liefs
Jana