Waarom ik geloof in thuis oefenen.
En waarom dat zo veel meer is dan een cursus volgen.
Dertig jaar geleden.
Dertig jaar geleden startte ik mijn loopbaan als kinesiste in een ziekenhuis.
Ik was jong, gedreven en vol goede wil. Ik wilde helpen. Verzorgen. Mensen beter maken.
Maar wat ik in die jaren misschien nog meer leerde dan enige opleiding me had kunnen geven, was dit: de meeste mensen die voor me lagen, snakten niet naar een behandeling. Ze snakten naar iets veel eenvoudigers. En veel moeilijker tegelijk.
Ze snakten naar rust.
Naar echte tijd met de mensen van wie ze hielden. Naar diepe gesprekken die er nooit waren geweest. Naar het gevoel dat hun leven van henzelf was geweest, en niet aan hen voorbij was geraasd terwijl ze druk bezig waren het te organiseren.
Ik heb nooit één mens ontmoet die terugkeek op zijn leven en spijt had dat hij niet harder had gewerkt. Niet meer had gepresteerd. Geen grotere bankrekening had.
De pijnlijkste inzichten gingen over heel andere dingen.
Gemiste tijd met de kinderen die er niet meer was. Gesprekken die er nooit waren geweest. Het gevoel dat het leven aan hen voorbij was geraasd terwijl ze druk bezig waren het te organiseren. Ze hadden gewenst dat ze eerder hadden leren luisteren naar hun lichaam, hun gevoel, hun diepste verlangens. Ze hadden zoveel overleefd. En zo weinig geleefd.
Die mensen zijn nooit ver weg. Ze fluisteren nog steeds mee als ik nadenk over wat ik doe en waarom.
Ik kende het zelf ook.
Ik wil eerlijk zijn. Want dit is niet alleen een verhaal over de mensen die ik begeleidde.
Toen mijn kinderen klein waren, was het voor mij zelf het moeilijkst om die tijd en ruimte voor mezelf echt vrij te maken. Om te kiezen voor een rustpauze thuis, temidden van alles wat vroeg en trok en riep.
Ik voelde het wel, het moment dat ik mezelf kwijtraakte. Maar mijn oplossingen waren vaak een wekelijks ontspanningsmoment, een cursus of workshop ergens buiten de deur. En hoewel dat al zoveel meer was dan niets, maakte het soms de diepe put die thuis volgde nog pijnlijker. Want thuis kon ik niet altijd zijn wie ik wilde zijn. Gewoon omdat ik me ‘op’ voelde.
Ik herinner me momenten dat ik me luidop afvroeg wat er met me scheelde. Of ik wel helemaal spoorde. Want op papier had ik alles. En diep vanbinnen voelde ik me moe, verdrietig, leeg.
Die onvoldoende zelfzorg resulteerde in minder geduld, meer emoties, minder de mama, partner, mens zijn die ik diep vanbinnen voelde te zijn. Overlevingspatronen die me vervreemden van mezelf en van de ander.
Ziekte was soms zelfs een verademing. Omdat ik dan even niets ‘moest’ van mezelf. En me niet schuldig voelde voor de ruimte die ik nam.
Geen blijvende littekens, gelukkig. Tenzij wat blutsen en builen. En relaties die er soms onder leden.
De wereld die ons vertelt dat druk zijn een trofee is.
We leven in een tijd die snelheid verheerlijkt.
Meer. Sneller. Bezig. Presteren. Doen.
En het meest onthutsende is misschien wel dit: dat mensen soms bijna trots lijken te zijn op het feit dat ze geen tijd hebben om te rusten. Alsof uitputting een bewijs is van inzet. Alsof grenzen bewaken een luxe is voor wie het zich kan veroorloven.
“Als er tijd voor is, zorg ik ook voor mezelf.”
Ik hoor het zo vaak. En ik begrijp het ook, echt. Want die wereld trekt aan ons allemaal.
Ik heb de struikelblokken onderweg meer dan eens ontmoet. De angst om niet goed genoeg te zijn, die er eigenlijk al mijn hele leven is. De neiging om toch maar mee te voelen op het ritme van een wereld die anders oogst dan waarnaar ik verlang. De stem die zegt: later, als het rustiger is.
Lang heb ik me een betere begeleider dan mens gevoeld. Omdat het in de rol van coach zoveel makkelijker liep, met minder stoorzenders en gedeeld verleden. Dat zelfde feit leverde dan ook weer twijfels op, zelfs schaamte soms. Want had ik wel het recht om anderen te begeleiden als ik het zelf nog niet altijd onder de knie had?
Gelukkig heb ik die dingen leren relativeren. En gebruik ik ze nu als voeding om te blijven groeien, zonder mezelf nog helemaal af te remmen.
Maar die rust waar mensen naar snakken? Die komt zelden vanzelf. En in de meest verdrietige gevallen komt ze te laat.
Waarom een sessie per maand niet genoeg is.
Ik vind het als begeleider heel moeilijk om mensen in de waan te laten dat iemand anders hen kan redden.
Dat een maandelijks gesprek de grote verandering brengt als er op de gewone dagen, thuis, tussen al het andere door, niets verandert in hoe je voor jezelf zorgt.
Want dat is nu eenmaal waar het echt gebeurt.
Niet in mijn praktijk. Niet in een workshop. Maar in de ochtend voor alles begint. In het moment dat je kiest om even te stoppen met doen. In de kleine gewone momenten die zo gemakkelijk ongemerkt voorbijgaan.
En precies daarom ontstonden mijn online cursussen.
Niet als vervanging voor persoonlijk contact, maar als antwoord op een vraag die ik steeds opnieuw hoorde van mensen die ik begeleidde:
“Kan ik ook tussen de sessies door iets hebben om op terug te vallen? Iets voor thuis, op mijn eigen tempo, als ik het nodig heb?”
Elk persoonlijk consult komt namelijk neer op dezelfde kern die in elk van die cursussen met je wordt gedeeld. En er is altijd de mogelijkheid om via mail vragen te stellen, of om tijdens of na de cursus een individuele sessie in te plannen waar je concreter aan de slag kunt met wat je zelf al leerde.
Over de bezwaren die ik begrijp maar toch wil bevragen.
“Ik heb thuis geen rust om dat te doen.”
“Mijn kinderen of partner storen mij altijd.”
“Ik heb er gewoon de discipline niet voor.”
Ik hoor ze. En ik begrijp ze ook.
Maar ik wil er ook eerlijk over zijn: soms zijn die bezwaren heel reëel. En soms zijn het manieren om de keuze voor jezelf nog even uit te stellen. Want de omstandigheden zullen nooit perfect zijn. De kinderen zullen altijd iets nodig hebben. De wereld om je heen zal altijd prikkelen.
De vraag is niet of de omstandigheden ooit ideaal worden.
De vraag is of jij bereid bent om, te midden van alles, toch een klein moment voor jezelf te kiezen. Niet perfect. Niet groots, maar consequent.
Jouw vertrouwde omgeving is geen obstakel. Het is de plek waar de echte integratie plaatsvindt. Waar patronen het sterkst zijn, maar ook waar nieuwe gewoontes het diepst kunnen landen.
Wat ik zie als het echt lukt.
Er zijn momenten in mijn werk die ik nooit vergeet.
Het zijn niet de spectaculaire. Het zijn de stille.
Het moment dat iemand die wijsheid, waarde en diepte in zichzelf herontdekt. Het heerlijk ontwapenende besef dat ze zoveel meer zijn dan ze altijd dachten. Dat ze voelen dat het veilig is om zichzelf te zijn. Dat ze die rust en vrede diep vanbinnen kunnen proeven en daar kracht uit voelen opborrelen die veranderingen mogelijk maakt, gedragen, van binnenuit, zonder trekken, duwen, zelfs amper inspanning.
Het moment dat iemand zijn eigen gevoeligheid weer als geschenk gaat zien en stopt met de wereld, het verleden, de ander te verwijten dat de dingen zijn zoals ze zijn. Maar echt beseft dat ze op elk moment een keuze hebben om er iets anders mee te doen.
Mensen die het reine komen met het verleden. Pijn die vanzelf losgelaten wordt. Relaties die daardoor herstellen.
Dat is waarom ik dit doe. Niet als job. Niet als aanbod dat verkocht moet worden. Maar als een deel van mezelf, een passie, een rijkdom die gewoon gedeeld wil worden.
Wat ik je gun.
Wacht niet.
Niet op de juiste tijd. Niet op de ideale omstandigheden. Niet op het moment dat alles rustig genoeg is.
Kies nu, in het kleine, voor wat er echt toe doet.
Een online cursus is daarin misschien wel het meest toegankelijke begin. Niet groots of spectaculair. Maar echt, haalbaar en van jou, elke dag opnieuw, zolang je het nodig hebt. Want eenmaal aangekocht blijft het materiaal van jou.
Niet als redder. Maar een zachte, dagelijkse herinnering dat jij de moeite waard bent om voor te kiezen.
De link naar meer info over de cursus “Van gepieker naar gerust en bewust leven” vind je HIER.
Wil je graag weten welke andere pareltjes daar nog allemaal klaar staan voor jou?
Hier ontdek je zel allemaal: lees meer
Wil je toch liever op een andere manier je eerste stappen zetten terug naar jezelf?
HIER ontdek je de andere mogelijkheden van ondersteuning.