Waarom echte verbinding zo zelfdzaam voelt…en wat je ermee kunt.
Misschien heb jij het ook al ooit zo ervaren?
Beelden die met elkaar in gesprek gaan
Soms lijkt het alsof mensen met elkaar praten, maar als ik echt kijk, voelt het zelden zo. Wat ik dan zie, zijn geen twee mensen die elkaar werkelijk ontmoeten, maar eerder beelden die met elkaar in gesprek gaan. Het beeld dat de ene van de andere heeft, dat spreekt met het beeld dat de andere gevormd heeft, vaak nog vervormd door wat we denken dat de ander over ons denkt. Alsof er een hele laag tussen zit die het echte ontmoeten stilletjes in de weg staat.
Kwetsbaar vogeltje
En onder die laag zie ik zo vaak iets kwetsbaars, iets zachts… gekwetste stukjes die zich zijn gaan beschermen. Alsof ieder van ons een klein vogeltje in zich draagt dat ooit geraakt is. En dat sindsdien laagjes heeft opgebouwd van pijn, van onverwerkt verdriet, van onmacht en angst. Laagjes die niet alleen beschermen, maar ook bedekken… het licht, de levenslust, het stille weten dat er meer is dan enkel overleven. Soms lijken die lagen zo dik geworden dat iemand bijna vergeten is dat dat licht er nog altijd is.
Liefde die gezocht wordt, wordt zelden gevonden
Van daaruit ontstaat dat zoeken… dat proberen om toch ergens liefde te vinden of te verdienen. Door beter te zijn, zichtbaarder, succesvoller, sterker, of net door het meeste te dragen, het diepst te vallen, de meeste pijn te kennen. Het maakt bijna niet uit welke vorm het aanneemt. Het is diezelfde hunkering die zich op zoveel manieren uitdrukt, zolang niet gevoeld wordt dat wat gezocht wordt, nooit echt weg is geweest. Alsof we blijven reiken naar iets wat we in wezen zelf zijn, zoals de oceaan al aanwezig is in elke druppel.
Die laag van liefde, die zo ver weg kan lijken, is tegelijk het meest nabije wat er is. Het is wat jou en mij verbindt, wat leven geeft en draagt, wat niet kapot kan, ook al kan het soms zo bedekt raken dat het bijna onzichtbaar wordt.
Maskers, die willen vallen
Wat ik vaak zie, zijn maskers die botsen met maskers, elk in de hoop gezien te worden, erkend, bemind… terwijl het uitblijven daarvan soms een pijnlijke maar eerlijke spiegel is voor de plekken waar het eigen licht nog geen ruimte krijgt om vrij te schijnen. Niet als verwijt, maar als uitnodiging, om stilaan weer te zakken naar wat daaronder leeft.
Vergeef jezelf je eigen schaduw en gun de wereld je licht
En ergens voelt het zo eenvoudig, bijna te eenvoudig voor hoe complex het soms lijkt: dat je jezelf je schaduw mag vergeven, en dat je de wereld jouw licht mag gunnen. Dat niets daarvan ooit echt verloren is geraakt, alleen soms uit het zicht.
Wanneer je weer begint te voelen wie je in essentie bent, niet als idee maar als iets levends in jezelf, dan ontstaat er iets zachts maar krachtigs. Een herinnering die niet alleen in jou beweegt, maar die ook iets kan aanraken in de ander. Alsof je elkaar herkent voorbij de vormen, als hetzelfde leven in een andere verschijning.
Misschien is dat ook waarom strijd en oorlog altijd zo vreemd blijven aanvoelen. Alsof het delen zijn die tegen elkaar vechten zonder te beseffen dat ze uit hetzelfde geheel voortkomen. Maskers die elkaar bestrijden, terwijl daaronder iets zit dat niets liever wil dan leven, ademen, zich uitdrukken… zonder zich nog te moeten verstoppen achter lagen die ooit nodig waren, maar niet langer hoeven te bepalen wie je bent.
Ik vraag me regelmatig af hoe de wereld eruit zou kunnen zien als we ervoor zouden kiezen om de aandacht steeds meer te verschuiven van strijd met de schaduwlaag naar het ontmoeten van het licht in de ander…
Wat denk jij dat er dan mogelijk zou zijn?
Misschien wil jij NU op dit moment graag een laagje dieper contact maken met dat licht in jou. Beginnend met een streepje meer begrip en acceptatie van de schaduwen die haar nog wat dimmen.
Via deze LINK kan je even op een zachte manier de eerste stap zetten. Het kost je niets… hoogstens een paar minuutjes van jouw tijd.
liefs
Jana