“Je hoeft niet te slagen om bemind te mogen zijn” is een blog over liefde en loslaten. De eerste blog uit de reeks “over liefde zonder voorwaarden”
Er is een soort liefde die we allemaal kennen. Die vaak warm lijkt aan de buitenkant, maar van dichtbij toch iets anders blijkt te zijn. Een liefde die zegt: ik hou van je. Maar die er stilzwijgend aan toevoegt: zolang je doet wat ik denk dat juist is. Zolang je niet te ver afwijkt. Zolang ik me geen zorgen hoef te maken, me niet hoef te schamen, me geen vragen hoef te stellen over mezelf. Hoewel ze in elke soort liefdesrelatie kan insluipen, ontmoeten we haar vaak het eerst in een ouder-kind dynamiek.
Het is geen kwaadaardige liefde. Meestal is het een angstige liefde. Een liefde die controle zoekt omdat ze bang is. Bang om te falen. Bang dat de ander pijn lijdt. Bang dat de buitenwereld zal oordelen. En die angst vermomt zich zo goed als bezorgdheid, als raad geven, als “ik wil het beste voor jou”, dat het soms moeilijk is om het verschil te zien.
Maar liefde die afhankelijk is van gedrag, is geen liefde. Het is een overeenkomst. En de ander voelt dat verschil, ook al kan hij of zij het niet altijd benoemen.
Voor de ouder die hier iets van herkent: jouw pijn is begrijpelijk. Het is niet makkelijk om te zien hoe iemand van wie je houdt een weg gaat die jij niet gekozen zou hebben. Het is niet makkelijk om machteloos te zijn. Maar je kind is geen verlengstuk van jouw leven. Geen rapport over jouw waarde als mens. Je kind is een apart, volledig mens, met een eigen pad, eigen tempo, eigen manier van leren vallen en opstaan.
En voor wie zichzelf herkent als het kind dat nooit helemaal goed genoeg leek: jij bent niet mislukt omdat jouw leven er anders uitziet dan verwacht werd. Jij bent niet kapot omdat je het moeilijk hebt gehad, fouten hebt gemaakt, of nog steeds niet weet hoe het verder moet. Jij bent een mens die zijn weg zoekt. Dat heeft waarde. Dat heeft altijd waarde gehad.
Echte liefde vraagt niets terug. Ze stelt geen voorwaarden en houdt geen rekening bij. Ze kan er zijn zonder dat ze begrijpt. Ze kan nabij zijn zonder dat ze stuurt. Ze laat ruimte voor wie de ander werkelijk is, ook als dat ongemakkelijk is, ook als het pijn doet, ook als het niet op schema loopt.
Dat is misschien wel de moeilijkste vorm van liefde. Maar ook de enige die écht iets geeft aan de ander.
Herken jij dit, van welke kant dan ook? Ik lees je graag.