“Jouw kind is geen bewijs van jouw waarde” is een blog over trots en loslaten. De tweede blog uit de reeks “over liefde zonder voorwaarden”
Er is iets heel menselijks aan de manier waarop we als ouders kijken naar onze kinderen. We willen het beste voor hen. We hopen dat ze het goed doen, dat ze gelukkig zijn, dat ze ergens landen waar ze zichzelf mogen zijn. Dat verlangen is mooi. Dat verlangen is meestal ook echt wel verbonden met liefde.
Maar ergens onderweg sluipt er wel eens iets anders in. Een neiging om de prestaties van onze kinderen ook een beetje van onszelf te maken. Als het goed gaat, straalt dat op ons af. Als het moeilijk gaat, voelt dat als een oordeel over ons. Hun successen worden onze verdienste. Hun worstelingen worden ons falen. En zo, heel geleidelijk, wordt een kind iets wat het niet zou moeten zijn: een spiegel voor ons eigen zelfwaardegevoel.
Wat ik met vallen en opstaan leerde in het leven en wat ik ieder ouder en kind gun, is dat er af en toe even bij stilgestaan mag worden: je talenten, je kinderen, je nageslacht, ze zijn niet van jou. Je hebt ze te leen gekregen. En met een beetje geluk en goede wil mogen ze openbloeien tot wie ze zijn. Niet tot wie jij dacht dat ze zouden worden.
Dat klinkt misschien hard. Maar ik geloof dat het eigenlijk het meest bevrijdende inzicht is dat een ouder kan hebben. Want als jij niet verantwoordelijk bent voor de uitkomst, dan hoef je ook niet te sturen, te controleren, te corrigeren vanuit angst. Dan mag je er gewoon zijn. Aanwezig, zonder agenda.
Weet je wat er dan overblijft? Echte nieuwsgierigheid naar wie je kind is. Niet wie je hoopte dat het zou worden, maar wie het werkelijk is. Met alles erop en eraan. Met de hoeken en kanten, de eigenwijsheid, de fouten, het zoeken. In of je je kind ziet, of alleen de resultaten ervan.
Een kind dat voelt dat het niet hoeft te presteren om bemind te zijn, groeit anders op dan een kind dat het gevoel heeft dat het zijn liefde moet verdienen. Dat verschil zit soms in grote gebaren, maar vaker in kleine dingen. In hoe je reageert als iets misloopt. In of je er bent als het moeilijk is, ook als je het er niet mee eens bent.
Het is bijna onvermijdelijk om als ouder af en toe uitglijders te maken. Het is misschien wel één van de enige garanties die je krijgt bij het ouderschap: dat je zeker en vast ooit wel eens ervaringen zal hebben waarvan je achteraf beseft dat je ze liever anders had aangepakt.
Net op dat moment, precies daar, ontstaat er een prachtige plek van eerlijkheid en menselijkheid. Een kans om vrede te krijgen met je eigen feilbaarheid als ouder, die van jouw ouders voor jou én die van je kind. Het diepe inzicht dat perfectie niet hoeft nagestreefd te worden, maar omarmd kan zijn in de perfecte imperfectie van het leven zelf.
Die feilbaarheid en het besef dat niemand van ons een supermens hoeft te zijn of kan zijn, opent een ruimte voor diepere lagen van liefde die anders vaak aan het oog onttrokken blijven. Het opent een deur naar het besef dat we misschien niet altijd ontvingen wat we dachten nodig te hebben of in staat waren te geven wat we zo graag hadden willen geven. Maar dat er ondanks alles een bereidheid ligt om die liefde te laten stromen, van de ene generatie op de andere.
Mijn ervaring is dat hierdoor zelfs een dieper respect, begrip en dankbaarheid kunnen ontwaken, die perfect naast de eventuele pijn van gemis of wonden kunnen bestaan. Misschien zijn dit wel de meest krachtige balsems die deze wonden kunnen helpen genezen. En het schept ruimte voor vertrouwen. In de ander, in jezelf, in het leven en haar soms onverwachte wendingen en unieke timing….
Wat is er nu mooier dan jezelf en de ander het recht te geven om het eigen leven te leven zoals het geleefd wordt? Om zo jullie beiden het recht te geven op de eigen ervaringen, inclusief de (groei)pijnen die er soms mee samengaan. Met de rozengeur en maneschijn, met de bobbels en kuilen op de weg. Die elk op hun eigen manier bijzonder krachtvoer kunnen zijn voor een rijk leven.
En voor wie als kind opgroeide met het gevoel nooit helemaal genoeg te zijn: het was nooit jouw taak om iemand anders trots te maken. Jouw leven is van jou. De weg die je gaat, ook als die kronkelt of stilstaat of omleidingen neemt, is nog steeds jouw weg. En die heeft waarde, ongeacht wat de buitenkant ervan zegt.
Heb jij dit gevoel ooit gehad, dat je moest slagen voor iemand anders? Of heb je jezelf als ouder betrapt op dit patroon? Ik lees je graag: info@janaschoefs.be