Verdieping, afdalen, zakken, integreren, belichamen, doorvoelen, bewust ervaren, zijn. Het zijn woorden die ik de afgelopen jaren steeds meer ben gaan waarderen.
Het verlangen was er altijd al
Als ik heel eerlijk ben, was het verlangen om dit te onderzoeken waarschijnlijk altijd al aanwezig. Alleen was de angst lange tijd groter. De angst. De teleurstelling. De frustratie. Het verzet tegen een wereld die vaak hard en harteloos leek en lang niet aanvoelde als een veilige plek waar ik me thuis voelde.
Mijn voornaamste manier om te overleven was een combinatie van vluchten en pleasen, af en toe aangevuld met andere strategieën. Het is dan ook niet vreemd dat ik vaak mijn toevlucht zocht in mijn hoofd, op zoek naar dingen, inzichten en situaties die me even een gevoel van vrijheid konden geven, weg van de zwaarte die ik niet altijd wist te dragen.
Veel gevoelige mensen zullen daar op hun eigen manier wellicht iets van herkennen: het verlangen dat de dingen anders zijn, zodat je je eindelijk veilig en ontspannen kunt voelen. Alleen werkt het leven niet zo.
De zoektocht naar lichtheid
En eigenlijk is die gevoeligheid een geschenk waarin een enorme rijkdom verscholen ligt, wanneer ze op een passende manier benaderd en beleefd wordt. Wat me opviel, was dat die gevoeligheid me hielp om heel snel heel veel aan te voelen en me vooral heel prettig te voelen bij wat soms “lichtere” of “hogere energie” wordt genoemd. Er was iets in mij dat daar sterk naar verlangde. Naar lichtheid. Naar schoonheid. Naar harmonie. Naar een werkelijkheid die zachter aanvoelde dan de wereld die ik om me heen ervaarde. En eerlijk gezegd voelde dat soms ook als een verademing, alsof ik even kon ontsnappen aan alles wat zwaar, ingewikkeld of pijnlijk was.
En toch merkte ik gaandeweg dat er in die beweging ook iets subtiels bleef bestaan. Een bijna onzichtbare neiging om niet helemaal te landen in wat er precies gevoeld werd. Alsof zelfs de zoektocht naar lichtheid soms een manier kon worden om de zwaarte niet volledig te hoeven aanraken. Wat ik lange tijd niet doorhad, was dat dit me ook kon verwijderen van mezelf.
Spiritualiteit als nieuw overlevingsjasje
Het beleven van spiritualiteit op deze manier bleek gedeeltelijk een vermomde poging om ergens anders te zijn dan waar ik was. Om het leed te overstijgen. Om me niet zo machteloos te hoeven voelen tegenover de zwaarte van het leven. Achter die zoektocht ging nog steeds dezelfde oude beweging schuil, die al zo lang probeerde te overleven. Alleen had ze een ander jasje aangetrokken.
Waar ik vroeger probeerde goed genoeg te zijn door braaf te zijn, probeerde ik nu bewust genoeg te zijn. Waar ik vroeger erkenning zocht door te doen wat verwacht werd, vond ik nu soms stiekem een gevoel van waarde in kennis, inzicht en bewustzijn. Daar is op zich niets mis mee, maar ook dit kon weer een identiteit worden, die in stand gehouden moest worden. En alles wat in stand gehouden moet worden, brengt vroeg of laat spanning met zich mee.
Klatergoud
Zowel de pure aardse denk- en hardwerkmentaliteit als deze vorm van spiritualiteit brachten uiteindelijk niet de rust, veiligheid en rijkdom waar ik zo naar verlangde. Er bleef altijd iets wringen. Alsof ik nog ergens moest geraken. Alsof er nog iets ontbrak. Alsof ik pas zou mogen ontspannen wanneer ik eindelijk genoeg begrepen, verwerkt, geheeld of bereikt had. Ze boden hoogstens af en toe een glimp van wat ik werkelijk zocht, een moment van opluchting of verruiming waarop alles even leek te kloppen. Maar telkens verdween het weer. Bijna verslavend, zoals dopamine, alcohol, drugs of andere vormen van afleiding dat kunnen zijn. Klatergoud dat soms de ontdekking van het echte goud verbergt.
Het echte goud ligt dichterbij dan je denkt
Dat echte goud ligt verrassend dicht bij huis, veel dichter dan ik lang besefte. Ik begon het niet te ontdekken op de momenten waarop ik iets bijzonders bereikte, niet wanneer ik weer een nieuw inzicht had verzameld of dacht dat ik eindelijk een antwoord gevonden had. Maar vaak juist op de momenten waarop er niets meer overbleef om naartoe te vluchten. Wanneer verdriet gewoon verdriet mocht zijn. Wanneer angst niet onmiddellijk opgelost hoefde te worden. Wanneer ik mezelf niet langer probeerde te repareren.
Het ligt niet hoger, maar lager. Niet in nog meer begrijpen, nog meer zoeken, nog meer willen overstijgen wat er eigenlijk gewoon gevoeld wil worden. Het heeft weinig te maken met overstijgen en veel meer met afdalen. Met diep doorvoelen. Met erkennen. Met ervaren. Met zonder al te veel weerstand of oordeel durven kijken naar wat er diep onder de oppervlakte in jezelf leeft.
Thuiskomen bij jezelf
Die karaktertrekken, gedragingen, gevoelens, gedachten en processen die je vroeger wilde voorkomen, onderdrukken, omzeilen of overstijgen, mogen weer thuiskomen als de verloren zoon. De angst die je liever niet voelt. De boosheid die niet past bij het beeld dat je van jezelf hebt. De onzekerheid, schaamte of machteloosheid die je het liefst ergens diep wegstopt. Ze hoeven niet langer buiten de deur te blijven staan. Ze mogen binnenkomen, gezien en erkend worden. Niet omdat ze bepalen wie je bent, maar omdat ook zij deel uitmaken van het mens-zijn. Zelfs de meest duistere gedachten en gevoelens mogen opnieuw het licht zien. En onder de warme, niet-oordelende zachtheid van dat licht beginnen ze langzaam te smelten, te verzachten, te transformeren. Tot de gouden kern zichtbaar wordt.
En soms gebeurt er dan iets wonderlijks. Niet altijd groots, soms in een heel gewoon moment, wanneer je het het minst verwacht. Tijdens een wandeling. Terwijl je kijkt naar een zonsondergang. Of terwijl je eindelijk ophoudt met vechten tegen wat er is. Daar overvalt je soms plots het inzicht dat onder al die lagen van bescherming, verzet, streven en zoeken altijd al iets aanwezig was. Iets dat nooit stuk is geweest. Iets dat nooit gerepareerd hoefde te worden.
De diepe ik
In die gouden kern wacht een sprankel van wie en wat je werkelijk bent. Die diepe ik. Niet gestuurd door oppervlakkige verlangens of het voortdurende zoeken naar bevestiging, maar gedragen door iets dat zoveel groter is dan het persoonlijke zelf. Een deel van het leven dat vreugde vindt in liefde, in schoonheid, in diepgang, in verbinding, in werkelijk aanwezig zijn.
De ironie is dat noch aardse rijkdom, noch spirituele hoogtes ooit de volle diepte van deze doorleefde ervaring van mens-zijn hebben kunnen evenaren. De sleutel tot die diepte is niet verloren of enkel beschikbaar voor een paar gelukkige ingewijden. Ze is terug te vinden in ieder van ons, op ieder moment, in de eenvoud, in de stilte, in de rust, in een bewuste handeling. In elk moment waarop je ervoor kiest het leven volledig te omarmen zoals het zich aandient. Dankbaar genietend van de eenvoud én de volheid ervan. Ver voorbij de euforie, het drama of de kicks die ooit zo aantrekkelijk leken, omdat ze ons een glimp beloofden van wat eigenlijk al die tijd binnen handbereik lag.
Wil je deze beweging naar binnen samen verkennen? Dat kan op verschillende manieren.
In de individuele begeleiding gaan we samen op een rustig en persoonlijk tempo op weg naar die diepere laag in jou.
Wil je die ervaring liever delen met anderen in een bijzondere setting? Dan zijn de Zomerkampjes misschien iets voor jou, een zomerkamp voor volwassenen waar die beweging naar binnen volop de ruimte krijgt.