De vrouw die me zag terwijl ze zelf amper aanwezig leek te zijn een blog over zien en gezien worden. De derde blog uit de reeks “over liefde zonder voorwaarden”
Het is nu al zolang geleden, maar vergeten ben ik het niet. Na mijn scheiding zocht ik troost op plaatsen waar je troost verwacht. Bij mensen die de woorden hadden, die wisten wat ze moesten zeggen, die sterk genoeg leken om iets van mijn pijn te dragen. En echt waar, velen deden hun best. Ze boden hulp op de manier die voor hen mogelijk was en ik ben er zeker dankbaar om.
Maar de enige die me werkelijk wist te troosten, was een zwaar dementerende vrouw die de meeste dagen verzonken was in haar eigen wereldje. Ze kende mijn naam niet. Ze wist waarschijnlijk niet eens waar ze zelf was. En toch… ze zag mij. Ze voelde iets wat anderen precies niet konden voelen. Ze was aanwezig op een manier die ik sindsdien nooit meer vergeten ben.
Ze kon iets wat ik zelf, net als zovelen die ik ken en die veel meer met woorden, analyse en goede bedoelingen bezig zijn, op dat moment nog niet onder de knie had. Gewoon er zijn. Zonder meer.
Er was geen oordeel, geen goede raad waar ik niets mee kon, geen analyse, geen reddingspoging, geen peptalk, geen overname, geen betutteling en al zeker geen afwijzing of onbegrip. Er was alleen maar stilte… twee blauwe ogen die diep in de mijne keken en me op één of andere manier echt leken te zien… Er waren tranen die opwelden in de mijne en de hare tegelijkertijd. En een tijdjelang, ik weet echt niet meer hoe lang precies, voelden we als één. En werd mijn respect voor mensen met dementie nog groter dan het al was.
Wie zijn wij om te oordelen over de waarde van iemand of iets? Wie zijn wij om te beslissen wie er telt en wie niet?
We leven in een wereld die heel goed weet wat ze waardevol vindt. Productiviteit, resultaten, onafhankelijkheid, op schema lopen. En wie daar niet aan voldoet, wie stilstaat of terugvalt of gewoon anders is, die verdwijnt een beetje uit beeld. Niet altijd met kwade bedoelingen. Gewoon omdat we niet goed weten wat we ermee aan moeten, vermoed ik.
De jongere die niet meeloopt. De mens met een beperking of een verslaving of een verleden dat zwaar weegt. De oudere die zit te wachten in een kamer die te stil is. Ze zijn er allemaal nog. Ze hebben nog zoveel te geven. Ze zien nog zoveel, voelen nog zoveel, zijn nog zoveel, ook als ze dat niet meer kunnen tonen op de manier die wij begrijpen.
Die vrouw leerde mij iets wat geen boek me had kunnen leren: aanwezig zijn heeft niets te maken met wat je kunt. Het heeft te maken met wie je diep van binnen bent. En wie je bent, dat verdwijnt niet. Niet door dementie, niet door fouten, niet door een leven dat er anders uitzag dan gepland.
Misschien is de echte vraag niet: wat heeft iemand bereikt? Maar: heeft iemand écht gezien en zich gezien gevoeld? Heeft iemand geweten dat hij of zij ertoe deed, gewoon door er te zijn?
Als jij op dit moment iemand bent die zichzelf een beetje kwijt is geraakt, die is gaan geloven dat je minder telt omdat je leven niet loopt zoals het “hoort”, dan wil ik dit zeggen: jij bent niet je verleden, niet je beperkingen, niet je fouten, niet de verwachtingen die op je drukken. Jij bent veel meer dan dat. En er zijn mensen die dat zien, ook als jij het zelf even niet meer kunt.
Is er iemand in jouw leven die jou zag op een moment dat je het niet verwachtte? Of ben jij misschien zelf ooit die persoon geweest voor iemand anders? Ik lees je graag: info@janaschoefs.be