Deze reeks is ontstaan uit eigen pijn en worstelingen, maar ook uit die van anderen die ik van heel dicht bij mocht aanschouwen door de jaren heen. En vooral uit de overtuiging dat pijn iets mag betekenen, dat je er iets mee mag doen, dat het niet zomaar aan je voorbij hoeft te gaan.

Ik schrijf hier over liefde. Niet de makkelijke variant, maar de wat meer ingewikkelde. Over hoe liefde er soms uitziet als controle, als verwachting, als een rekening die de ander maar beter kan betalen. Over ouders die hun kinderen onbedoeld gebruiken als bewijs van hun eigen waarde. Over kinderen die zijn gaan geloven dat ze moeten veranderen om waardevol te zijn.

En over wat er mogelijk wordt als we dat allemaal even loslaten.

 Echte liefde vraagt niets terug. Ze stelt geen voorwaarden en houdt geen rekening bij. Ze laat ruimte voor wie de ander werkelijk is, ook als dat ongemakkelijk is, ook als het pijn doet, ook als het niet op schema loopt.

Deze reeks is voor de ouder die vastloopt omdat zijn of haar kind een weg gaat die hij niet had gepland. Voor het (volwassen) kind dat nooit helemaal goed genoeg leek. Voor wie fouten heeft gemaakt en gelooft dat die hem of haar voorgoed definiëren.