Vergeef jezelf je schaduw, gun de wereld je licht.

Welkom,

Vergeef jezelf je schaduw, gun de wereld je licht!

Als je hier bent aangekomen, dan nam je blijkbaar even de tijd om verder te lezen. Misschien uit nieuwsgierigheid, misschien omdat iets in je zachtjes werd aangeraakt en je voelde dat je hier even wilde blijven.

Deze pagina is geen uitleg en geen stappenplan. Ze is er alleen om je te herinneren aan iets wat zo gemakkelijk ondergesneeuwd raakt in het dagelijkse leven.

Aan de waarde die je in je draagt, los van wat je bereikt hebt, hebt volgehouden of misschien hebt moeten loslaten. Los ook van de rollen die je opneemt of die zijn weggevallen. Gewoon de waarde van wie je bent.

Over mens-zijn

We groeien vaak op met het idee dat het leven beoordeeld moet worden. Alsof er ergens een meetlat ligt die bepaalt of we het goed doen, of we sterk genoeg zijn, of we voldoende geslaagd zijn.

Maar mens-zijn laat zich niet zo vastpinnen.
Het is gelaagd en beweeglijk. Het verandert met de seizoenen van ons leven en vraagt telkens opnieuw iets anders van ons.

Misschien herken je iets van jezelf in dit alles.
Dat je met de beste bedoelingen keuzes maakte die later niet meer helemaal klopten. Dat je jezelf soms voorbijliep, of anderen niet kon geven wat je zo graag had willen geven. Dat je lichaam, je energie of je omstandigheden niet altijd meewerkten zoals gehoopt.

Dat zijn geen bewijzen van tekortschieten.
Het zijn sporen van een leven dat echt geleefd werd.

Over schaduw

Met schaduw bedoel ik die delen van onszelf die we liever niet te lang bekijken. De momenten waarop we vastliepen, de patronen die hardnekkig bleven, de gevoelens van schuld, schaamte, twijfel of angst die zich soms stilletjes vastzetten.

Veel mensen dragen die schaduw met zich mee alsof er nog iets moet worden uitgeboet of rechtgezet. Alsof ontspanning, vreugde of zichtbaarheid pas weer mogen wanneer alles op orde is.

Maar schaduw vertelt vooral iets over onze menselijkheid. Over grenzen, kwetsbaarheid en over hoe we onderweg zijn, met wat we op dat moment konden dragen.

Over vergeving

Vergeving vraagt geen wegkijken en geen verfraaiing van wat was. Ze begint bij het erkennen van de werkelijkheid, zoals die zich toen aandiende.

Bij het kunnen zeggen: dit was wat ik toen kon, met wat ik wist, voelde en droeg. En bij het besef dat je, als je het anders had gekund, het ook anders had gedaan.

Vergeving is geen eindpunt waar je aankomt. Ze is een verzachting die ruimte maakt. Een loslaten van de innerlijke strengheid die ons soms blijft achtervolgen, lang nadat een situatie voorbij is.

Over doorstroming

Wanneer we streng blijven voor onze eigen tekortkomingen, wanneer verwijt, schaamte of onverwerkte rouw in ons blijven doorwerken, dan sluit er zich vaak iets in ons zonder dat we het goed beseffen.

Niet alleen het ontvangen van liefde wordt dan moeilijker, ook het doorgeven ervan raakt geblokkeerd. Onze zorg, onze creativiteit, onze talenten en onze natuurlijke vrijgevigheid vinden minder ruimte om te stromen.

We proberen vaak wel te blijven geven, te blijven dragen, te blijven klaarstaan, maar ergens onderweg raakt dat geven vermoeid of verkrampt. Liefde wil immers niet alleen uit ons wegstromen, ze wil ook in ons kunnen landen.

Ontvangen vraagt toestemming. De toestemming om jezelf niet langer te straffen voor wat geweest is, om geen boetedoening meer te eisen voor oude pijn, gemiste kansen of onvervulde verwachtingen.

Zolang we onszelf die toestemming niet gunnen, blijft een deel van onze liefde achter slot en grendel, voor onszelf én voor de wereld.

Over licht

Onder alles wat we hebben meegemaakt leeft iets dat niet beschadigd is. Een kern, een vlam, een stille kracht die niet afhankelijk is van succes of falen.

Dat licht toont zich niet in perfectie, maar in intentie. In het verlangen om het goede te doen, in de bereidheid om te leren, in het vermogen om te blijven liefhebben, ook wanneer het leven schuurt.

Schaduw en licht hoeven elkaar niet te bestrijden. Ze horen bij hetzelfde mens-zijn en mogen naast elkaar bestaan.

Een zachte uitnodiging

Misschien wil je hier even bij stilstaan, zonder iets te moeten oplossen.

Welke delen van jezelf bekijk je nog met strengheid?
Wat in jou vraagt vandaag om mildheid en begrip?
Wat zou er ruimte krijgen als je jezelf niet langer hoeft te bewijzen?

Laat de vragen gerust open. Soms is dat al genoeg.

Tot slot

Deze woorden willen je nergens naartoe duwen. Ze willen alleen even met je meelopen en je herinneren aan wat je misschien al wist, maar even was vergeten.

Je bent onderweg. Met alles wat je draagt en alles wat je geleerd hebt. Met licht en schaduw, die samen jouw menselijkheid vormen.

Ik wens je zachtheid, helderheid en de moed om steeds opnieuw thuis te komen bij jezelf.

Liefs,
Jana